Μισέλ Φάις - Ουόνκο ο Λογικός

Δια χειρός > Ηοtel Memory > Ουόνκο ο Λογικός

Ουόνκο ο Λογικός

Η δίκη τού Ορφέα

                                                                     1

Σύμφωνα με το μύθο, ο Ορφέας έχασε την Ευρυδίκη από δικό του λάθος (καθώς έφευγαν από τον κάτω κόσμο, γύρισε και την κοίταξε, καταπατώντας έτσι τούς όρους τού Πλούτωνα) και μετά τριγυρνούσε στα δάση παίζοντας τη λύρα του δυστυχισμένα. Απέρριπτε τις νύμφες που τον ποθούσαν, καθώς σκεφτόταν ακόμα την Ευρυδίκη, κι έτσι οι νύμφες θύμωσαν και τον σκότωσαν.

Δεν ξέρω πώς το βλέπετε, αλλά για εμένα αυτός ο μύθος είναι μια παραβολή εναντίον τής (μονογαμικής) αφοσίωσης. Όταν οι θεοί είναι δώδεκα αντί για ένας, έχεις επιλογές. Και αν τελικά αφιερωθείς σε έναν, οι υπόλοιποι θα το πάρουν προσωπικά.

Βέβαια, οι μονοθεϊστές τα άλλαξαν όλα αυτά.

                                                                        2

Έφτασα στο πάρτυ με μεγάλη όρεξη για παιχνίδι. Ποτάκι, τσιγάρο και σάρωνα το χώρο για πιθανούς στόχους. Υπήρχε μια ωραία μελαχρινή στα αριστερά μου, άλλη μια στα δεξιά μου, να και μια ωραία ξανθιά... μ’ άρεσαν περίπου έξι γυναίκες εκεί μέσα!
Τι κόλαση! Αν πήγαινα να μιλήσω στη μία, θα έχανα τις άλλες. Ίδρωνα χωρίς λόγο και όταν αυτό συμβαίνει, ξέρω ότι κάτι μέσα μου αλλάζει: για να βρω την ηρεμία μου, θα γινόμουν μονογαμικός.

Κάπως έτσι φτάσαμε εδώ που είμαστε, μωρό μου. Μη δίνεις σημασία όμως σε όλα αυτά. Όταν κοιτώ τα σύννεφα, εσένα βλέπω. Ας βρέχεις εσύ τον ιδρώτα μου. Κι ας είσαι εσύ το λεπίδι που με κόβει.

                                                                       3

«Ιδού τα σύννεφα του Εγγονόπουλου!»-
αλλά αυτά –πραγματικά-
δεν είσανε τα σύννεφα του Εγγονόπουλου
είταν μαχαίρια
λεπίδες
ακονισμένες κάμες και χατζάρια
που πάνω στις γαλάζιες τους εσθήτες
εκρατάγανε
οι σκληρότατες της Θράκης οι παρθένες

Ν. Εγγονόπουλος, “Ο Ορφέας”.

ΥΓ. Ο μύθος τού Ορφέα και τής Ευρυδίκης εδώ:
http://clubs.pathfinder.gr/mythos/202818
Ο Ορφέας τού Εγγονόπουλου εδώ:
http://www.eggonopoulos.gr/_homeEL/poem14.html

.

Ο αποσιωπημένος εραστής

Ο θάνατος του διφορούμενου

Ο Αντίνοος, όπως και οι υπόλοιποι μνηστήρες, πολιορκούσε για πολύ καιρό την Πηνελόπη. Εκείνη, το σύμβολο τής μονογαμικής πίστης, απέρριπτε συνεχώς τις προτάσεις του και ο πόθος μέσα του μεγάλωνε μέρα με τη μέρα.

Μπορούμε να φανταστούμε ότι κάποια άνοιξη η καρδιά τής Πηνελόπης μαλάκωσε και κάλεσε τον Αντίνοο στο δωμάτιό της για να τα πούνε. Ήταν πολύ αγχωμένος όταν κτύπησε την πόρτα της, αλλά ηρέμησε μόλις την είδε ντυμένη ιδιαιτέρως γυμνά· “Αυτό το ντύσιμο είναι ο θάνατος του διφορούμενου”, σκέφτηκε.

Λίγη ώρα αργότερα ανέπνεαν βαριά ο ένας πλάι στον άλλο, αποκαμωμένοι από την ερωτική πάλη. Τότε μπορεί να τού είπε, αλλά μπορεί και να μην τού είπε: “Όση ώρα κάναμε έρωτα, φαντασιωνόμουν τον Οδυσσέα.”

Ρέγκες

Την επoμένη, ο Αντίνοος κάτι μού ψέλλισε στο κινητό για τα καθέκαστα. Ήταν για να τον κλαίνε οι ρέγκες. Πρότεινα καφεδάκι στο Θησείο, ώστε να μού τα πει από κοντά. Το Θησείο τού άρεσε γιατί έβλεπε στην Ακρόπολη. “Aν ποτέ γίνω βασιλιάς τής Ιθάκης, η Ακρόπολη θα πέσει στα χέρια μου σε dt”, κόμπαζε συχνά.

Στο βαγόνι τού μετρό, στον πηγαιμό για το Θησείο, μια γραφική κυρία τριγυρνούσε με κάτι φυλλάδια στα χέρια. “Σε ποιόν θεό πιστεύετε;”, μας ρώτησε απότομα. Το φιλαράκι μου είναι συνήθως πολύ προσεκτικό με το τι λέει και σε ποιόν, αλλά υπό τις παρούσες συνθήκες κατέρρευσε: “Στο Δωδεκάθεο”, του ξέφυγε.

Το τι ακολούθησε θα μείνει για πάντα χαραγμένο στη μνήμη μου. Δεκάδες χριστιανοί, μουσουλμάνοι, άθεοι, ή δεν ξέρω κι εγώ τι ήταν, γελούσαν τρανταχτά με τον Αντίνοο γιατί πίστευε στο Δωδεκάθεο, γελούσαν βέβαιοι ότι έχουν δίκιο – ο καθένας ξεχωριστά αλλά και όλοι μαζί- κι εκείνος είχε άδικο, τον θεωρούσαν γραφικό ακριβώς όπως εγώ είχα θεωρήσει γραφική την κυρία με τα φυλλάδια, κι ο θόρυβος από τα γέλια κάλυψε τα πάντα, τα πάντα –πραγματικό χάος!

Στην επόμενη στάση, ακριβώς πριν η πόρτα τού βαγονιού κλείσει, ο εραστής τής Πηνελόπης όρμησε έξω και χάθηκε μέσα στο πλήθος.

Ιθάκη

Υπάρχουν τόσες ερωτήσεις που θα ήθελα να θέσω στον Αντίνοο. Η ομηρική Ιθάκη ήταν η σημερινή Ιθάκη, η Λευκάδα ή η Κεφαλονιά; Και τι ήθελε ο ίδιος πραγματικά; Να πηδάει την Πηνελόπη ή να αναγνωριστεί ως άξιος επιβήτορας; Το κορμί τής Πηνελόπης ή την ψυχή της; Την Πηνελόπη ή το θρόνο; Κι αν τα ήθελε όλα, προσπάθησε πραγματικά για όλα ή για ένα; Αντίνοε, άσε τα μισόλογα και μίλα καθαρά

Αλλά δεν τον ξαναείδα ποτέ από τότε. Χάθηκε μέσα στο πλήθος. Χάθηκε μέσα στο πλήθος.

ΥΓ. Υπό τούς ήχους των Puressence.

Γοητευτική βρώμα, Αθήνα

Περπατώ. Τριγύρω σπίτια, δρόμοι, αμάξια, άνθρωποι. Δεν είναι να εκπλήσσεται κανείς. Γοητευτική βρώμα, Αθήνα.

Καθώς προχωρώ, τα σπίτια κι όλα τ’ άλλα αλλάζουν. Ποιός νοιάζεται. Σ’ αυτήν την πόλη δε χρειάζεται να ξέρω πού είμαι, όταν βολτάρω άσκοπα. Αρκεί να έχω στην τσέπη κάτι για να με γυρίσει πίσω.

Φάτσες άγνωστες παντού. Δεν υπάρχει λόγος να τις θυμάμαι, δε θα με θυμούνται ούτε εκείνες. Οι επιθέσεις στις αισθήσεις είναι συνεχείς, αλλά αδύναμες. Στη μεγάλη λίμνη τής Αθήνας είναι εύκολο να αποφεύγω τα ανεπιθύμητα ψάρια. Κι ό,τι απομένει είναι ακίνδυνος θόρυβος.

Κάθομαι στο καλύτερο σημείο τής πόλης, ένα τυχαίο παγκάκι. Τσιγαράκι και σκέφτομαι: η Αθήνα μού δίνει τη δυνατότητα να απομονώνομαι από το ανούσιο περιβάλλον. Αυτή είναι η ελευθερία των γηρατειών. Τι πιο ιδανικό από το να τη ζω νέος;

Κοιτάζω γύρω μου. Κάπου στον Κολωνό μ’ είχαν αφήσει, ποιός ξέρει πού είμαι τώρα.

http://osotaroda.blogspot.com